Bir Mali Kriz Neye Benzerdi? Amerika Birleşik Devletleri yüksek düzeyde borçludur ve kamu maliyesi uzun vadede sürdürülemez bir patika üzerindedir. Bir mali krizin ne zaman ortaya çıkacağını, neyin tetikleyeceğini ya da tam olarak nasıl şekilleneceğini bilmek mümkün değildir. Ancak anlamlı bir rota düzeltmesi ya da büyük bir koşul değişikliği olmaksızın, bir tür krizin yaşanması neredeyse kaçınılmazdır. Ulusal borcun ekonomiden daha hızlı büyümeye devam etmesi halinde, ülke nihayetinde bir finansal kriz, enflasyon krizi, kemer sıkma krizi, para birimi krizi, temerrüt krizi, kademeli bir kriz ya da bunların bir kombinasyonuyla karşı karşıya kalabilir. Bu senaryoların herhangi biri, büyük ölçekli ekonomik sarsıntılara yol açacak ve hem Amerikalıların hem de dünya genelindeki insanların yaşam standartlarını ciddi biçimde düşürecektir. ABD, aşırı borçlanmanın sonuçlarını şimdiden hissetmektedir. Aşırı borçlanma, son dönemdeki enflasyon artışının ve ardından gelen faiz yükselişlerinin temel nedenlerinden biri olmuş; geçmiş yatırımların “dışlanması” (crowding out) nedeniyle reel gelirler bugün olması gerekenden daha düşük seviyede kalmıştır. Öte yandan, borcun faiz maliyeti geçen yıl yaklaşık 1 trilyon dolara ulaşmış; bu tutar federal hükümetin savunma harcamalarından daha yüksek, Medicare harcamalarına ise yaklaşık olarak eşittir. Yüksek faiz ödemeleri, yeni harcama programları ve vergi indirimleri için daha az kaynak bırakmaktadır. Ayrıca borcun GSYH’nin %100’üne ulaşmış olması, yeni bir savaş, pandemi ya da resesyon durumunda ABD’nin tarihindeki en düşük mali manevra alanına sahip olduğu anlamına gelmektedir. Bir mali kriz, borcun maliyetlerinin çoğunu ya da tamamını ciddi ölçüde artıracaktır. Bir mali krize karşı en iyi güvence, vakit kaybetmeden başlatılan ve zaman içinde kademeli olarak uygulanan, büyüme dostu bir bütçe açığı azaltma programıdır. Bütçe açıklarının kademeli olarak GSYH’nin %3’ü seviyesine düşürülmesi, ulusal borcu yavaş bir düşüş patikasına sokarak piyasalara ABD’nin yükümlülüklerini yerine getireceği yönünde güven verecek ve gelecekte bir kriz yaşanma olasılığını önemli ölçüde azaltacaktır. Politika yapıcıların; sağlık harcamalarını düşürerek, federal güven fonlarını güvence altına alarak, harcamaları azaltıp gelirleri artırarak bu hedefe ulaşacak kapsamlı bir planı birlikte hazırlayıp hayata geçirmeleri gerekmektedir. Böyle bir planın yokluğunda ise Kongre, olası bir ekonomik şok durumunda devreye sokulmak üzere bir “Acil Durum (Break Glass) Planı” geliştirmelidir. Via: 507