Vakıf Yatırım, TUPRS - Tüpraş için tavsiyesini 510 TL hedef fiyat ile AL olarak başlattı.
Tüpraş, yüksek operasyonel esnekliği ve rafinaj pazarındaki lider konumuyla öne çıkıyor. Türkiye’nin toplam rafinaj kapasitesinin %70’ini, depolama altyapısının %53’ünü yönetiyor ve akaryakıt ürünleri pazarında %48 paya sahip bulunuyor. Şirket için 12 aylık hedef fiyat 510,0 TL olarak belirlenirken, mevcut fiyata göre %27,0 yükselme potansiyeli hesaplanıyor. Kısa vadeli tavsiye Endeksin Üzerinde Getiri, uzun vadeli tavsiye ise AL olarak başlatılıyor.
2025 yılında küresel enerji arzı %1,4 artarak 655 exajoule seviyesine ulaştı ve petrol toplam enerji arzında %29,6 payla liderliğini sürdürdü. Küresel rafineri kapasitesi 103 milyon varil/gün, petrol işleme hacmi 83 milyon varil/gün olurken kapasite kullanım oranı %80,8 seviyesinde gerçekleşti. 2025 yılında küresel petrol talebi 1,3 milyon varil/gün artışla 105,1 milyon varil/gün oldu. 2026’da petrol talebinin yaklaşık 0,8 milyon varil/gün artması, 2027’de ise 1,9 milyon varil/gün büyümesi bekleniyor.
Orta Doğu’daki savaş ve Hürmüz Boğazı’ndaki aksaklıklar arz güvenliği riskini artırırken, küresel petrol stokları günde ortalama 3,8 milyon varil azaldı. Bu süreçte brent petrol mart ayında 114 USD seviyelerine kadar yükseldikten sonra 77 USD seviyesine geriledi. Ürün marjlarında kriz dönemindeki olağanüstü seviyelerden gerileme beklense de jeopolitik risk priminin bir süre daha korunması öngörülüyor. Tüpraş’ın net rafineri marjı 2025 yılında 7,0 $/v seviyesine çıkarken, 2Ç26’da 21,4 $/v ve 6A26’da 15,6 $/v gerçekleşti; şirket 2026 yıl sonu marj tahminini 13-15 USD/varil olarak revize etti.
Şirketin 2025 yılı FAVÖK’ü %6,5 düşüşle 1,4 mlr USD olurken FAVÖK marjı %7,5 seviyesine yükseldi. 2026’da FAVÖK’ün %95,9 artışla 2,8 mlr USD’ye, net kârın ise %175,9 artışla 1,9 mlr USD’ye ulaşması bekleniyor. Net nakit pozisyonunun 2025 yıl sonundaki 1,4 mlr USD seviyesinden 2Ç26 sonunda 2,8 mlr USD’ye yükselmesi güçlü likiditeyi destekliyor. Başlıca riskler kur ve emtia fiyatı oynaklığı, stok değer kaybı, tedarik zinciri aksaklıkları, çevresel düzenlemeler, fonlama maliyeti artışı ve İran petrolünün piyasaya dönüşüyle marjlarda oluşabilecek baskı olarak öne çıkıyor.
