Rapor, kur, enflasyon ve faiz arasındaki ilişkinin üç aşamalı bir aktarım mekanizması üzerinden işlediğini anlatıyor. Döviz kurundaki yükselişin önce maliyet kanalıyla enflasyona geçtiği, ardından makro dengeleri etkileyerek negatif reel faiz ve dolarizasyonu artırabildiği vurgulanıyor. Bu süreçte beklentilerin bozulması, fiyatlama davranışının öne çekilmesi ve varlık balonları gibi risklerin ortaya çıkabileceği belirtiliyor.
Metne göre doğrudan kanalda yerel paranın değer kaybı ithal enerji, hammadde ve ara malı fiyatlarını yükselterek ÜFE üzerinden TÜFE’ye yansıyabiliyor. Dolaylı kanalda ise kur artışı enflasyon beklentilerini bozarak önden yüklemeli fiyatlama davranışına ve ithal mallardan yerli mallara kayan talep baskısına neden olabiliyor. Makro dengeler tarafında enflasyonun nominal faizi aşması, satın alma gücünü korumak için döviz ve altına yönelmeyi güçlendirerek kısır döngü yaratabiliyor.
Para politikası aktarım mekanizmasında faiz kanalının iç talebi baskılayarak, kur kanalının portföy dengesi ve ters dolarizasyon yoluyla, beklenti kanalının ise sinyal etkisi ve çapalama üzerinden çalıştığı ifade ediliyor. Yüksek nominal/reel faiz ve sıkı para politikasının sıcak para girişini destekleyip ters dolarizasyon sürecini başlatabileceği, bunun da döviz kurunu stabilize ederek geçişkenlik etkisini azaltacağı belirtiliyor. Nihai sonuç olarak iç talebin yavaşlaması ve beklentilerin düzelmesiyle çekirdek enflasyonun düşmesi, risk priminin gerilemesi ve kalıcı fiyat istikrarına yaklaşılması hedefleniyor.
Raporun temel mesajı, kurda istikrar sağlanmadan enflasyonda kalıcı düşüş elde etmenin zor olduğu yönünde. Aynı zamanda faiz politikasının, kur ve maliyet geçişkenliğini sınırlayarak enflasyon baskısını azaltabilecek ana araç olduğu savunuluyor. Yatırımcı açısından en kritik çıkarım, enflasyon görünümünün sadece fiyat düzeyiyle değil, kur hareketleri, beklentiler ve para politikası bileşimiyle birlikte okunması gerektiği.
